Startpagina

 

 

Verslag Sven Joos


Back in the days

Na enkele jaren wat andere oorden te verkennen zoals Panama, Costa Rica, Venezuela en Uganda was het weer eens tijd om terug te keren naar Chili, back to the roots. Eenmaal aangekomen in Chili stond er mij nog een busreis van 7 uur te wachten naar Pucon. Wanneer ik daar mijn eerste biertjes nuttigde liep ik 2 Amerikanen tegen het lijf, Todd & Will, die later onze groep zouden vervolledigen. Na enkele mensen terug te zien leek het er op dat het volledig back to the roots zou worden want mijn oude vaar budies waren ook in het land, het was echt leuk om Sebastan, Gigo en Flo terug te zien. Niet te vergeten was het weerzien met mijn broer, David, die uiteindelijk toch tijd zou vrijmaken om mee te gaan varen. Omdat we nog enkele dagen moesten wachten om de auto in orde te krijgen hadden we de mogelijkheid om ons voor te bereiden op het betere werk op de rivieren rond Pucon.
Futa Festival
Uiteindelijk zouden we dan vertrekken met als bestemming Futa, waar het jaarlijkse festival binnen enkele dagen zal plaatsvinden. Onderweg zou de Chaitan(vulkaan) letterlijk en figuurlijk roet in het eten gooien want die spuwde sinds enkele dagen weer lava met heel wat roetwolken tot gevolg. Daardoor bleef de grens met Argentinië gesloten en moesten we noodgedwongen rondrijden via de andere grens. Tot grote vreugde van iedereen kwamen we op tijd aan voor het festival, dit hebben we dan ook uitgebreid gevierd.  Het festival was echt super relaxt, veel varen, veel bier, zalige sfeer, etc. De rodeo van het festival blijft nog steeds old-school, wie het best op het publiek inspeelde of zich liet trashen won de competitie. Doordat we maar net op tijd aankwamen op het festival hadden we geen tijd om het 8km lange downhill parcour te verkennen, met als resultaat dat niemand de juiste gates wist staan. Spijtig dat ik als 2de uit de heat niet kon doorgaan naar de finale, maar al bij al gaat dit festival niet om resultaten. Het is steeds mooi om te zien hoe mensen uit hun hart een leuk evenement kunnen organiseren, en dit tegen de afdamming van deze uitzonderlijk mooie rivier.

Rio Hardtimes
Toen het festival was afgelopen maakten we ons klaar om richting Rio Baker en Rio Bravo te gaan, maar tot spijt kregen we terug te maken met de krachten van moeder natuur. Op de nationale televisie zagen we beelden van de Rio Baker die overstroomd was en al enkele bruggen vernield had. Na enkele dagen extra varen op de Futa kregen we bericht dat de weg terug vrij was en weg waren we. Op weg hebben we ook  de Ventisquero nog even gevaren, een class 5 steep creek die begint bij het einde van de gletsjer. Dit was een ongelofelijk mooie beek door het feit dat je in het begin zicht had op zee en gedurende heel de afvaart een immens mooi uitzicht hebt. Niets is mooier dan het landschap in Patagonie, alles is daar nog basic zo ook de wegen. Ruwe zandwegen die een totale nachtmerrie zijn voor menig voertuig, en dus ook voor onze wagen. Na talloze kilometers bezweek de bus van mijn broer onder de hevige situatie, enkele riemen van de motor waren gesprongen. Daar zaten we dan in Coihaque, op een dag rijden van de Rio Baker, waar de garages dun gezaaid zijn. Op onze speurtocht vonden we uiteindelijk iemand die ons kon helpen maar dit kon wel enkele dagen duren.
Never seen before
Het duurde niet lang voor we beslisten om een busje te huren en onze reis verder te zetten richting Baker, spijtig genoeg waren we reeds veel tijd verloren en konden we de Rio Bravo vergeten. Eenmaal aangekomen konden we alleen maar bevestigen dat er enorm veel water was, het meer General Carrera stond nog nooit zo vol volgens ons. Niemand wist wat te verwachten maar het ging van en zeker huge zijn. Na de eerste keren scouten zagen we genoeg, dit was de hoogste waterstand die we ooit hadden gezien op deze rivier. Na alle versnellingen te bestuderen en de lijnen te bekijken besloten we met de groep om er voor te gaan. We zouden wel in 2 groepen varen omdat het anders behoorlijk tricky zou worden.
The making of a legend
Daar gingen we met de eerste groep waarvan ik, David, Todd en Gigo deel van uit maakten. Na eerst Salto Nef te varen haalde iedereen enkele stevige happen adem om nadien het dikste water uit de wereld te bedwingen. Het gevoel van die massa water dat onder het plastiek door gleed is onbeschrijfbaar, alsook het vechten tegen de whirlpools etc. We waren eindeloos gelukkig als we stuk voor stuk uit de vierde canyon vaarde.
Nu was het aan de tweede groep met Sebastian, Will, Florian en David die voor de tweede maal zou varen, de rest zou zorgen voor footage en zorgen voor de nodige safety. Zonder enig probleem is groep twee ook door alle vier de canyons geraakt en hebben wij de nodige beelden gemaakt. Na afloop was iedereen het er over eens dat dit ongetwijfeld de zwaarste rivier uit onze carrière zal zijn. Dit was echt niet te vergelijken met onze eerste afdaling vier jaar geleden met David, Gigo, Sebastian en mezelf.
Merkwaardig was het feit dat mijn broer tot tweemaal toe de zwaarste rivier op de aardbol heeft bedwongen op één dag. Met deze water stand mogen we hem zonder schroom toevoegen tot de legendes van de Rio Baker
Heading home
Momenteel zijn we allemaal aan het bekomen van ons avontuur in Coihaque, waar we nog even moeten wachten tot de bus klaar is. Op de terugweg zullen we nog even langs de Futa  passeren om nog even na te genieten van deze bijzondere trip. Tot mijn grote spijt zal ik binnen enkele dagen terug afscheid moeten nemen van de budies waarmee ik weer een ongelofelijke tijd mee heb beleefd. Pura Vida